3rd Leg of the UCI Track World Cup: The Tale of my US Visa

January 16, Wednesday. I will be leaving for LA tonight. All expenses paid by my long time benefactor, Mr. Rolando Hiso. It is a relief that I can finally confirm it. I was restraining myself to answer emails and questions about my participation in the world cup because I was not sure if I can make it on time. Unnecessary delays, I dont know if it’s deliberate or purely coincidence, undelivered emails, super duper ultra electro magnetic decaying entry. Todo todo na late na entry kaya late lahat, invitation at appointments. Pati na rin ang post ko. hehehe.  I already gave up and even told the organizers that I can not bear the red tape anymore, este make it on time pala hehehe.

For last 2 weeks before the World Cup, I was driving around Metro Manila from morning till night like Curacha, ang lalaking walang pahinga. Lagare ang lolo nyo kaka asikaso ng mga papeles. At ang schedule ng interview, March 11. Tapos na ang 4th Leg ng World Cup hindi pa rin ako nainteview. Pero dahil bayad at medyo malaki na ang gastos, at syempre para na rin sa kalungkutan ng mga ibang ayaw akong maka alis, kailangan ko pa rin ituloy. Siguro naman sa March na interview ko ay hindi na ako malelate for the World Cup next year.  Siguro first na akong maentry nun hehehe. Buti na lang binagyo ako ulit ng swerte. I was accommodated for interview last Friday, January 11. And I made it!!!! hehehe… Sa mga nagdududa dyan, Yes! The tsismis is true. I can speak in English! Nagpapractice kami ng anak ko. When the consul asked me, “Are you coming back?” I answered her ” Yes, of course, definitely.” Sabi nga ni misis pag-uwi ko, pang beauty pageant ang sagot ko.

Pero dahil Friday ako nainterview, I have to wait for 4 days, including Saturday and Sunday, for the delivery of my passport. Kahit kumalat na ang balita na I passed the interview, I still can’t say when I’ll be leaving. Kahapon ko lang ng tanghali nakita ang visa ko. Nauna pa nga ang ticket ko. Hanggang kahapon nag-aasikaso pa ako ng tax exemption at may request din na hindi na umabot dahil sa sobrang late na. Pero ok naman na ang lahat at wala naman ng naging problema sa federation sa paghiram ng mga equipment na gagamitin ko. Nagpapasalamat talaga ako dun at hindi na ako pinahirapan pa dahil kung nagkataon first time makikita sa World Cup si Black Turbo, my multiple gold medalist bike sa AFP Olympics. Made of durable heavy weight steel frame exquisitely hand crafted by Ave using by then state of the art mano-mano engineering. hehehehe. Pero, wag matahin, ginagamit ko talaga sa abroad yun at nag Philippine record yun nung 2001 na recently lang nabura ng mga carbonized, madalas pa ngang mahiram yun. Purong bakal yun at may special na lugar yun sa wall of fame ko pero nasa velo sya ngayon. hehehe.

Sa mga taong nakausap ko at tumulong sa akin lalo na sa mga taga-PSC, salamat sa inyo mga mam, masaya sila at iisa lamang ang lagi nilang sinasabi, “Ang swerte swerte mo!” Pero mas marami ang nagtatanong na ” Uuwi ka pa ba?” At isa lang din ang isinasagot ko sa kanila na “Yes, of course, definitely!”